چند روز پیش فکرمی کردم یه بلایی سروبلاگم اومده آخه بلاگفا پسووردمو قبول نمی کرد چون خیلی وقته این ورا نمی یام فراموش کره بودم  که عوضش کردم! راستش فکراین که وبلاگمو ازدست بدم دیوونم میکرد چون مجبور میشدم با یه وبلاگه دیگه شروع کنم یا اینکه کلا بیخیال شم و من هیچ کدومو دوس نداشتم نه شروع دوباره رو نه بیخیال شدن رو! آدما وقتی به یه نقطه ای از زندگی رسیدن که پایانی برایش نمی بینن همیشه همین جوری ان.

 سالینجر تو کتاب ناطور دشتش آورده "آدم وقتی خوندن یه کتابو تموم میکنن دوس دارن نویسندش دوست صمیمیش باشه تا بتونه بهش زنگ بزنه و باهاش حرف بزنه" و منم جدی وبلاگ رو به خاطر همین حسنش دوس دارم البته الان متاسفانه هیش کی حوصله خوندن نوشته هاتو نداره یعنی اصلا هیشکی دل و دماغ نوشتن نداره این حداقل برای دوستای من  این جوریه.

این روزا  آدما درگیرن اما معلوم نیست واقعا درگیر چی! همه اینا را گفتم تا چیزایی از خودم بگم همیشه  نوشتن آرامشی بهم میده که ایستادن در نوک قله یا شنیدن نغمه امواج وقتی جسورانه به سویت حمله میکنن!

هیچ وقت بلد نبودم ادبی بنویسم الانم قصد ندارم این کارو بکنم. وقتی مینویسم احساس پوچی نمیکنم و یادم می افته که چه من بخوام چه نخوام زندگی جریان داره و این یعنی اساس زندگی .

این روزا دارم به این فکرمیکنم که مجبور نیستم تو این شهر غریب بمونم نه اینکه مجبور نباشم اما حداقل میتونم برای کندن و رفتن تقلاهایی بکنم اما نمیخواهم ؟! چرایش را نمی دانم شاید به خاطر آزادی هر، چند جزئییست که دارم آزادی که به قول سالینجر تنهایی می آورد .همیشه وقتی میرسم خونه با این که کلید دارم دوس دارم درو برام باز کنن و یا وقتی بنا به دلایلی دیر میکنم دوس دارم دوستام نگرام بشن دوستایی که فقط فقط دست روزگار ما رو دور هم جمع کرده و اینا یعنی اینکه من تنهایی رو دوس ندارم .در عین حال کم کم دارم خودم رو به تنهایی عادت میدم مثلا سعی میکنم بعد اداره خودم دنبال خریدام برم تک و تنها، این در حالیست که همیشه بودنن کسانی که کنارم باشن.یا میتوانن الانم باشن! دیگه فک کنم دارم به این شهری که شب وروزاش هیچ فرقی باهم ندارن عادت میکنم. شاید  در شهر کوچک من هم خبری نیست اما حداقل در شهر کوچک من مردم شهرم حتی در شبهای سردش هم هوس پیاده روی میکن اما این جا...من اشتباه میکنم اما دغدغه های مردم اینجا اصلا برای من جالب نیست و برای منم برای اونا، البته اگه دغدغه ای باشه!

چقدر دلم میخواست که به جای این چرت و پرتا چیزای مفیدی مینوشتم تا اینکه بدرد کسی بخوره از اونایی که آدمای روشنفکر مینویسن یا از اونایی که مردم با معلومات مینویسن، بعدش به خودم میگم چقدر خوب که ازاین جور چیزا بلد نیستم چون الان خود خود خودم هستم .

آخیش دلم برای نوشتن تنگ شده بود.

کاش میشد زود زود آپ میکردم!

بیرشی لری آنلامایا چالیشیرام بیرایش لری گورمه یه مجبورام. چتینیکلری جانیملا حیس ائتمک ایستیرم چوخ  بئله محکم اولمالییام جانیمی برکیتمه لییم. یوخ قرار دئییل  دپرم لر دوشسین تکجه من، یاشاماق ایسته ییرم!.

کتابهای روانشناسی بدیهی ترین چیزها را می نویسند نمی دونم من که هر وقت این جورکتابا رو میخونم فکر میکنم که اونا اصلا چیز تازه ای برای گفتن ندارن میشه گفت فقط یک یادآوری،یه تلنگری برای ماها می دن ماها که در پی عادتهای تکراری خوب فکر نمیکینم یعنی نمی تونیم، آنقدردرگیرحاشیه ها می شویم که نمی تونیم ببینیم صلاحمون تو چی یه.

این روزا حس خیلی خوبی دارم چیزی مثل رها بودن.دل می خواد همه آنچه از زیبایی ها را که دوروبرم هست را حس کنم خیس شدن زیر باران را، وزش نسیم رو صورتم رو،و خالی شدن ماسه ها از زیرپاهایم که احساس افتادن،پیوستن به دریا را در من تداعی میکند و ...

.........دلم می خواد همچنان رها بمانم.

ا

اللریمیز بیربیریمیزده اولارکن یوللارا دوشدوک، سن ساغا من سولا، زامان قاچیردی اونوموزدن، بیز خبرسیز یاشاییردیق،

 غرورلانیردیم سئودیینه، غرورلانیردین سئودییمه

گئجیک دیممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

گئجیکدینننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن

 یئنه گئجیکدین...

یولدا قالدیق سن سولادا منده ساغدا، قایتماغا گوجون قالمیر، قایتماغا گوجوم قالمیر!

 ایسلاتمیر منی گوز یاشلارین ایسلاتمیر سنی گوز یاشلاریم!

محکوم اولوروق آیریلیغا سن حاقلی اولارکن، من حاقلی اولارکن.

چئوره م دکی اوجا های ــ کوی لر، او سسلی سسیزلر کار ائدیر منی اونلاری پارچالاماق اوچون هدفونو قولاغیما قوییب سون درجه سسین وئریرم دوداقلاریمدا هپ برابر شارکی چیلارلا ترپنیر اما من بیر سس ائشیتمیرم. یالنیز قاچیرام ندن؟ آخی تک باشیما اؤتوروب اؤزوم له دانیشسام دانیشماغا بیر سؤزوم اولمایاجاق! من قادینلیغیمین ده یرین بیلمه میشم! من بیر دویماز بیر جلاد کیمی آنلاریمی اؤلدورمه یه چالیشمیشام.! او آنلار کی تام منیم اوچون ایمیش. منی یاشاتماق اوچون!

 نئچه مودت دن سونرا هله تزه بیلمیشم اوره ییمین سیخینتی لاری ندن ایمیش. یوخ بوندان قاباق دا بیلمیشدیم اما ایندی داها بیر جمله ده یازا بیلیر ه م ندن اینجیمه ییمدن.

من او قدر کی چئوره م دکی لری گؤ رورم اؤزومو گؤرمیرم.

بو گونلر ایظیراب، اوره ک سیختیلاریمی اؤلدورمک اوچون باربارا آنجلیس نین کیتابین اوخوماقدایام!.

این را خوب می دانم دوست من وظیفه ندارد همه تنهایی ام را پر کند این ته مانده باوری است از دوران پر شکوه روشنگری ام ،دوران دانشجویی و ما قبل آن! اما الان حجم بزرگ تنهایی ام بی مهابا دیوانه گیم را و پوچی درونم را به تصویر میکشد.البته تقصیر از دل کوچک من نیست راستش تو این مملکت یاد مان دادند که همیشه باورهایمان را، اعتقادمان را پنهانی در پستوی خانه مان پنهان کینم و فقط در خفا در گوش هم، یواشکی از باورهایی بگوییم که مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی باید همه زندگی مان را می ساخت.این گونه میشود که قضیه پیتیکو پتیکو پیش میاید و برخی گستاخانه همه را به کیش خود میپندارند.

بلکه ائله دون آخشامیدی.اما یوخ ایکی آی بونان قاباق.یوخ بیردورد بئش ایل بونان قاباق نه اولدوغون بیلمیرم یالنیزاؤلدوغوموبیلیرم هانکی خیاواندا، هانکی سوکاکدا، هانکی ماشین آلتیندا قالدیغیم دا یادیمدا دئییل. بلکه ده نوخاشلیقدان اؤلدیم هانکی مریضخانادا، کیمین اللرینده بیلمیرم یالنیزاونودولدوغوموبیلیره م. بیرآقتیوریادلاردان چیخان کیمی چوخ حزونلو چوخ آجیلی. نه اولدوائله بیرآندا اولدو.حایاتیم ائله بو آنین اوستونه سوروندو. یاواش یاواش یاناشدیم بیرلشدیم بو یوخسوزلوغوما.من اونودولماق ایسته دیم و من اونودولماق ایسته یین زامان حایات دا منی اونوتدو وچئورمده کی اینسانلار! هییییییی همشه گووندیین اینسانلار سنی سندن قاباق اونودوللار! بیرزامان اولدومنده یاشاماق ایسته دیم باش قالدیریب "یاشاماق ایچین بلکه بیر شی لر وار" دئییه دوشونوب حایاتا بویلاندیم.اول عوصیانیم سئومک اؤلدو. سئودییم جه اؤفکه له ندیردی منی گورمه دییم بیریسی! اوتوروب سیسیزجه سینه گولومسه ییرم هاوالی خیاللاریما.سئومک بوراحاتلیغا اولارمیش؟! شک سیزبیرشی لرواریاشاماق اوچون دییه تزه دن حایات یوللارینا دوشوره م.     

گئن دونیادا داردا قالدیق داریخما

آرزی کامی آلمامیشیق داریخما

گؤزل باخیش، درین فیکیر واریندی

دالغالانیب بیز داشمیشیق داریخما

اؤره گووه غمی آلما خییوولی

بو یول ایچون جان قویمیشیق داریخما

من آلمیشام اومید سنین سؤزوندن

ظولوم بایراقین لاخلاتمیشیق داریخما

سنینله من دانیشدیم سوروشمادین هارالیسان

ائلدن دئدیم، دیلدن دئدیم، هئچ دئمدین یارالیسان

بیر باخیشینلا من دئدیم بیزیم ائلین مارالیسان.

بو شئعیری آلیشان جینابلاری بیرگون داریخیب خییووقاچدیغیم زامان منیم ایچن یازیب. فقط تانریم بیلیرنه قدربوامکداشلیغین وجودونان ایداره ده سئوینیرم.اؤزللیک له اول گونلراونلاری اوزوموزه یاخین بیلیب نه قدر آرام اولوردوق هم من هم ده منیم کیمی تزه گلنلر.ایندی کی حالادا اوباشقا یئره اینتیقال تاپیپ اما وارلیقلاری سویوق ایدارمیزده منه ایستی باخیشلاییر. الله قوروسون اونو.

سون دوراقیم فیلتراولونوب بیلمیره م قورخونج یئری نه ایمیش! اورادان کؤچمک ایسته میشدیم امما اونلا 2 ایل یاشامیشدیم وارلیقین و قالدیغین ایستردیم!... نه ائدیم کی کیمسه لرایسته مه دیلر!.

هر گون یئنی بیر یاشام باشلانیر. گون آیدین دییه اؤزل کوپه م ده یازماقا باشلاییرام. و یاخشی بیلیره م کی  یازارکن داملا داملا گؤوده م دولاجاق مندن، تاپاجاقام اونودولموش منیمی و نه اینسانی اؤزونو بولدوغو قدر سئویندیر بیلر؟ بؤیله یاشام هوسی دیریله جک منده رویالار و آرزیلار چیچک ووراجاق منده و من یاشایاجاغام، آدام کیمی.

بوتون رویالار آرزیلار گئرچک دؤنسون دییه هله لیک.